Jotunheimen - juli 2018

Jotunheimen - juli 2018

In juli 2018 vloog ik naar Oslo om vervolgens per openbaar vervoer door te reizen naar het Jotunheimen Nationaal Park met als doel de bekende Besseggen te wandelen. Het is dé wandeling die elke Noor in zijn/haar leven gedaan moet hebben. Niet toevallig dat deze bekende tocht in het Jotunheimen Nationaal Park gelegen is. Het is hét wandelwalhalla van Noorwegen.
Je kan tijdens je trekking in Noorwegen overnachten in DNT (Den Norske Turistforening) cabins. Deze cabins, soms bijna te vergelijken met een hotel maar evengoed onbemand, zijn alle uniek. Door lid te worden van de wandelvereniging kan je cabins reserveren. Ik ga gepakt en gezakt trekken van cabin naar cabin en de sfeer van deze unieke accommodaties opsnuiven.

Mijn 5-daagse trektocht begint met een overnachting in DNT cabin Gjendesheim. Een relatief grote cabin die erg verzorgd is en een ware hotelbeleving creëert. Mijn eerste Noorse maaltijd is heerlijk verse forel geserveerd in het gezellige restaurant met uitzicht op het meer.

Na een goede nachtrust en een kom dikke havermoutpap trek ik mijn wandelschoenen aan en ben ik klaar om mijn benen te strekken in het Jotunheimen Nationaal Park.

Ik begin mijn tocht met thermisch ondergoed want het is slechts 10 graden en helaas bewolkt. Hopende op beter weer stap ik verder langs het Gjende meer en maak verscheidene stops bij uitkijkpunten om het helderblauwe water en de omliggende bergtoppen te aanschouwen. Het is nog vroeg in het wandelseizoen maar toch kom ik andere wandelaars tegen die ook de bekende Besseggen wandeling maken.

Op het steilste stuk, waar je via rotsblokken naar beneden moet wandelen is het soms even wachten om anderen voor te laten. Na deze afdaling knabbel ik wat krachtvoer om mijn tocht verder te zetten over een vlakker stuk. Ook hier is het voorrang verlenen maar dan aan overstekende rendieren.

Even later bereik ik het punt van waaruit ik mijn volgende slaapplaats zie liggen. De DNT cabin van Memerubu ligt te schitteren in enkele zonnestralen aan de oever van het Gjende meer en heeft een klein strand. Zeer uitnodigend om zo meteen een frisse duik te nemen.  Of toch niet zo meteen... Ik moet het laatste niet zo evidente stuk nog overbruggen, een afdaling langs de bergwanden.

Op zich is de Bessegen met zijn 13.4 km geen moeilijke wandeling maar je mag de hoogte van 1070 meter niet vergeten. De meeste wandelaars doen de tocht andersom en beginnen met de beklimming. Ik ondervind ondertussen waarom. Met mijn laatste krachtvoer achter de kiezen begin ik te klimmen met behulp van kettingen die bevestigd zijn tegen de bergwanden. Ik klim graag en voel me dan ook in mijn nopjes maar de km’s in mijn benen begin ik nu toch wel te voelen.
Eindelijk aangekomen in DNT cabin Memerubu zegt mijn stappenteller dubbel en dik proficiat met de 32 274 stappen. Ik denk dat ik mijn doel vandaag wel heb behaald.

Na een welverdiende nachtrust lacht het prachtige weer me toe. De temperatuur is plots meer dan verdubbeld ten opzichte van gisteren en ik vertrek in short en t-shirt.

Vandaag staat er een tocht van 9.5 km op het programma: de Bukkelaerget. Dit is een bergkam langs het Gjende meer, een vervolg aan de Besseggen, maar minder bekend. Deze wandeling is adembenemend! Door het heldere weer is het landschap en het meer overgoten met zonlicht. Het water is onrealistisch blauw en de vergezichten zijn prachtig. Ik zie het wandelpad recht voor me lopen over de bergkam, met rechts de vallei en links het Gjende meer.

Lunchen doe ik aan een helder meertje zodat ik meteen mijn drinkbus kan vullen met kristalhelder bergwater. Na de middag kom ik opnieuw rendieren tegen die verkoeling zoeken op resten sneeuw. Omdat ik tamelijk hoog zit zijn er ook enkele stukken waar ik de sneeuw over moet. Wel een beetje onrealistisch zo zwetend in short en t-shirt.

Na deze prachtige dag bereik ik de DNT cabin Gjendebu. Deze cabin is meer dan 150 jaar oud en is genoemd naar de herdersvrouw Gjendine. Het prachtige verhaal wordt verteld door de eigenaar rondom een vuurkorf in combinatie met een fles wijn in de authentieke turfhut van Gjendine herself. Voor mij de definitie van een gezellige avond temidden van de Noorse natuurpracht.
Onder de indruk en relaxed loop ik via de receptie, waar verdacht veel gejuich te horen is, naar mijn kamer. Bij binnenkomst is het me meteen duidelijk... het is vanavond een WK match en dan nog wel die van België-Frankrijk. Aan de overvolle piepkleine receptie te zien zijn er blijkbaar heel wat WK-fans onder de trekkers. Ik merk al snel enkele Belgen op en voeg me bij het gezelschap. We juichen onze WK-helden toe die we kunnen zien op de gedateerde piepkleine tv. Het is een kluwen aan kabels aangezien er hier geen gsm bereik is. De match wordt gestreamd via satelliet en een account van de neef van de receptioniste. Naar hier gekomen met het idee om enkele dagen afgesloten te zijn van de wereld is dit toch wel een beetje waanzin.

De voorlaatste dag breekt aan en ik begin de tocht van 15,5 km door het Svartdalen. Een langere tocht maar met slechts een stijging van 600 meter hoogte. Vandaag geen rendieren op het pad maar koeien die al van ver te horen zijn door de bel rond hun nek. Het is een een aangename wandeling door de zwarte vallei omringd door hoge bergpieken met hun besneeuwde toppen. Buiten enkele kampeerders aan de rivier zijn er geen aandere wandelaars te bespeuren. Het is een onspannende wandeling na de afgelopen intensieve dagen over keien en door bloemenvelden.

Het einde komt in zicht als ik de DNT cabin zie opduiken beneden aan de heuvel. Het is de onbemande Torfinnsbu cabin die gelegen is aan het Bygdin meer. Om je verblijf te betalen steek je gepast geld in een enveloppe die je achterlaat in een brievenbus. Een prachtig voorbeeld van vertrouwen als je het mij vraagt. Ik hoop dat dit geapprecieerd blijft en het concept nog lang zal kunnen bestaan.

Aangzien er geen restaurant is maar wel een voorraadkast worden de taken voor het avondeten verdeeld. Ik maak deel uit van het dessert team, een taak die ik met plezier aanneem. We kiezen voor pannenkoeken. Aangezien de keuken binnen volzet is besluiten we om buiten te koken in de laatste zonnestralen van de dag met uitzicht op de bergtoppen en het meer.
Na het stevige avondmaal wil ik me opfrissen alvorens onder de wol te kruipen, hiervoor zijn twee opties: een duik in het meer of de buitendouche. Ik verkies de buitendouche en spoel het stof van me af met wel heel verfrissend water. Zo, helemaal klaar om te gaan slapen in de gezellige slaapzaal met houten stapelbedden.

De laatste dag breekt aan en het is wakker worden met een regenboog boven het meer. Deze locatie is gewoonweg fantastisch: ongerept, kleinschalig en ver van de bewoonde wereld.

De bedoeling was om vandaag langs het Bygdin meer te wandelen maar helaas is het pad nog niet volledig vrij gemaakt en dus niet veilig. Gelukkig is er nog een andere manier om het meer te ontdekken en dat namelijk per ferry. We nemen het authentieke schip naar Eidsbugarden. Op het buitendek is het genieten van de prachtige omgeving en neem ik afscheid van het Jotunheimen Nationaal Park.

De laatste nacht breng ik door in de cabin van Fondsbu die uitgebaat wordt door een enthousiaste Noorse vrouw. Deze DNT cabin zou ik al bijna categoriseren onder type hotel maar misschien is dat omdat ik terug een gewone douche zie... . De avond spenderen we met de groep rondom de open haard waar we terugblikken op dit avontuur.

Tenslotte reis ik terug naar Oslo per openbaar vervoer en kijk ik terug op deze fantastische trekking.